Książę demonów, Belzebub.
Belzebub to według pisma świętego książę demonów. Jego imię jest znane powszechnie. Ponoć jest następny w kolejce, zaraz po szatanie, jeśli bierzemy pod uwagę jego występki. Jego imię oznacza: “władcę much”. Przedstawiano go w postaci tłustej muchy z oznakami władzy najwyższej. Ma moc uwalniania ludzi od plag much. Jest wyobrażany wielorako. Niektórzy upatrują w nim majestatycznego i mądrego demona, inni zaś widzą go wielkim jak wieża, jeszcze inni przedstawiają go jako węża lub kobietę. Paligenes pisze o nim w Zodiaco vitae jako o kimś imponującego wzrostu, zasiadającego na olbrzymim tronie, czoło ma przepasane opaską z ognia, wzrok złowrogi. Nozdrza jego są szerokie, głowę zdobią rogi i czarny jest jak Maur. U ramion ma dwa skrzydła nietoperza, kacze łapy, ogon lwa. Identyfikowano go ze słowiańskim bóstwem Belbogiem, gdyż oblicze Belboga zawsze obsiadały muchy, tak jak oblicze Belzebuba.