بحران یا عبور از آن

مقالات1396/2/16

مقاله ای از «آرگش کارزان»در مورد نقشه راه کودار و انتخابات ایران

وضعیت ایران بیش از هر زمان دیگری بحرانی است. بدین معنی که خلق و حاکمیت در ایران با آینده‌ی مبهمی روبه‌رو است. اپوزوسیون ایرانی و کورد نشانه‌های از مداخله در ایران را مشاهده نموده و به این دلیل با سراسیمگی به هر دری میزنند که آن را به جامعه و حاکمان ایران برسانند. این در حالی است که حاکمیت و دولت در مقابل رویه ی انکارگرانه ای را در پیش گرفته است و در این راستا اعلام می نمایید که دولت توانسته‌ است که سایه‌ی جنگ را از ایران دور کنند.

روحانی بارها در گردهمایی ها و نشست های عمومی و رسانه ای خود اعلام نموده است که در طی چهار سال اخیر یکی از مهمترین دستاوردهای دولتش دستیابی به توافق هسته‌ای بوده است که در طی آن توانسته است خطر جنگ را برطرف نماید. این سخنان در حالی بیان شده که علی خامنه‌ای رهبر ایران نیز در سخنرانی خود در روز جهانی کارگر در جمع کارگران اعلان نموده که نه دولت روحانی بلکه این مردم بودند که توانستند خطر جنگ بر علیه ایران را برطرف نمایند.

در واقع همه‌ی نشانه‌ها دال بر این مسئله دارد که حاکمیت، دولت، خلق و اپوزوسیون ایرانی خطر جنگ فراگیر در ایران را به عنوان یکی از اصلی‌ترین موضوعات مشترک مطروحه ارزیابی می کنند.

دولت روحانی با اینکه اعلام نموده است که خطر جنگ را برطرف نموده است اما موضوع توافق هسته‌ای همچنان مبهم است و سخنان دبیر کل آژانس انرژی اتمی و مقامات آمریکایی دلالت بر این موضوع دارد که توافق هسته‌ای هنوز نتوانسته است کاملا ایران را از بهانه‌ جویی های غرب برای تسلیمیت یا رویارویی برهاند. به این دلیل دولت روحانی درصدد دادن امتیازات بیشتری به غرب و عقب نشینی بیش از پیش است.

حاکمیت ایران نیز که بیش از همه سراسیمه از بوجود آمدن جبهه‌های منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای بر علیه ایران است، سعی بر آن دارد که با افکندن کامل خود در آغوش روسیه و همچنین نزدیکی بیشتر به چین، برای خود سپر اطمینانی ایجاد نماید.

البته حاکمیت و دولت در ایران سعی می نمایند که اوضاع بحرانی ایران را عادی جلوه داده و در تبلیغات خود سعی بر آن دارد که نشان دهند که هیچ خطری ایران را تهدید نکرده و جمهوری اسلامی ایران پرتوان‌تر از هر زمان دیگری می باشد.

اپوزوسیون ایرانی و کورد نیز که بعد از انتخاب ترامپ و تمرکز وی بر روی ایران و همچنین اوضاع جدید منطقه ای، نشانه‌هایی از احتمال مداخله در ایران را احساس می نمایند؛ سعی بر دست به دامن شدن به ترامپ و دولت‌های دیکتاتور منطقه‌ای دارد، تا به تصور خود در آینده‌ی ایران سهمی داشته باشند.

این گروه‌های اپوزوسیون که فعالیت چندانی در داخل ایران نداشته و سال ها از خلق ایران و واقعیات داخلی ایران بدور مانده اند، بدون در نظر گرفتن عواقب حمله به ایران، تمام تلاششان برای کشاندن غرب به صحنه‌ی رویارویی مستقیم با ایران دارند و حتی بر همین مبنا برخی از این گروه ها به جاده صاف‌کن نیروهای منطقه‌ای و جهانی برای مداخله در ایران تبدیل شده‌اند.

اما در این میان جامعه‌ی دمکراتیک و آزاد شرق کوردستان – کودار با تحلیل و خوانش دقیق اوضاع منطقه‌ای، تحلیل دیگری از اوضاع دارد. کودار نه مانند دیگر نیروهای اپوزوسیون، چشم به‌راه مداخله و جنگ در ایران است و نه به مانند دولت و حکومت حاکم ایران، تسلیمیت در برابر غرب و یا روسیه را چاره‌ی بحران‌های داخلی و خارجی ایران قلمداد می کند، بلکه از استراتژی خط سوم را سرمشق کار خود قرار داده است.

کودار در نقشه راه خود که چندی پیش منتشر نموده است «نقشه راه کودار برای مسئله دموکراسی در ایران و حل مسئله کورد» دمکراتیزاسیون را یگانه راه برون رفت از وضعیت بحرانی موجود می داند. کودار معتقد است که تمامی راه‌حل‌های دیگر که توسط حاکمیت ایران و یا اپوزوسیون دنبال می شود، موقتی بوده و توانایی آن را ندارد که چاره ای برای گذار از بحران‌های موجود در پی داشته باشد.

کودار به عنوان بخشی از جنبش آپویی و با برخورداری از تجربه ی سال ها مبارزه مستقیم در منطقه، با ارائه‌ی این نقشه راه سعی برآن دارد که هم از خطر جنگ در ایران جلوگیری نماید و هم به دمکراتیزاسیون در ایران یاری رساند.

با توجه به نزدیکی برگزاری انتخابات شوراهای شهر و روستا و ریاست جمهوری در مقطع حساسی کنونی، ارائه ی نقشه‌ی راه از طرف کودار برای جوامع ایرانی  و در مقام دوم برای حاکمیت به عنوان ابزار سنجشی برای ارزیابی میزان آمادگی آنها برای تغییر، تحول و گشایش دمکراتیک برای عبور از بحران‌های داخلی و خارجی است. در این نقشه راه به حاکمان ایران گوشزد شده است که در جریان این انتخابات جوامع ایرانی باید انتخاب نمایند که به استمرار وضعیت کنونی و در نتیجه آن افزایش بحران ادامه دهند و یا به ایجاد گفتمان دمکراتیک برای حل مسائل داخلی ایران و برداشتن گام‌های دمکراتیک رای دهند که اتخاذ چنین رویکری به معنی نیرومند شدن ایران و کاهش احتمال مداخله و درگیری نیروهای منطقه‌ای و جهانی در ایران است.

با توجه به اینکه ادامه‌ی وضعیت کنونی می تواند زمینه‌ساز مداخله در ایران باشد و در صورت هرگونه‌ مداخله‌ای، خلق‌های ایران بیش از همه متضرر می گردند. به این دلیل کودار در نقشه راه خود علاوه به هشدار به حاکمیت و دولت برای شروع تحولات دمکراتیک عنوان نموده است که خلق نیز باید با سازماندهی و اعمال فشارهای اجتماعی، حاکمیت را مجبور به در پیش گرفتن تغییر و تحول دمکراتیک نمایند.

انتخابات شورا شهر و روستا و ریاست جمهوری در ایران می تواند زمان مناسبی برای آغاز تغییرات دمکراتیک باشد. بدین معنی که در سطح کشور بیشتر مهره‌های اصلی قوه‌ی مجریه تغییر خواهند نمود و در سطح روستاها و شهرها نیز شوراها و در نهایت شهردارها و بخشدارها نیز تغییر پیدا کنند. به این دلیل کودار در نقشه راه خود، نظراتش را در مورد انتخابات شوراها و ریاست جمهور بیان نموده است.

با توجه به اینکه شورا شهر و روستا می تواند با زندگی روزمره ی مردم در شهرها و روستاها ارتباط مستقیمی داشته باشد، کودار انتخابات شوراهای شهر و روستا را بایکوت نکرده بلکه از خلق می خواهد که در صورت وجود کاندیداهای شایسته و دمکرات در شهرها و روستاها سعی نمایند که به آنها رای دهند. با تجربه‌ی چندین ساله در زمینه‌ی انتخابات شوراها و آگاهی داشتن بر وجود مشکلاتی همچون باندبازی، پارتی بازی، زمین‌خواری و فساد اداری در مدیریت شوراها، خلق باید با انتخاب افراد شایسته، از تکرار چنین تجربه‌ی تلخی در مدیریت و عملکرد شوراها جلوگیری نمایند.

یعنی از اتخاذ معیارهای انتخاب و ارزش سنجی که در گذشته که بیشتر مبنی بر عشیرگرایی، خانوادگرایی و قومی گرای بود گذار نمایند، کودار از خلق می خواهد که معیارشان در زمینه‌ی انتخاب شوراها شایستگی و دمکرات بودن افراد باشد.

کودار با اساس گرفتن سیاست دمکراتیک، یعنی مشارکت تمامی جامعه در سیاست، در مقابل سیاست‌زدایی و انزوای سیاسی که جمهوری اسلامی می خواهد به جامعه تحمیل نماید، ایستاده است. البته تنها انتخابات و مشارکت در انتخابات به عنوان فعل سیاسی قلمداد نمی گردد، بلکه انتخابات تنها بخش کوچکی از مشارکت سیاسی خلق می باشد و سعی می کند که با ترغیب تمامی جامعه به سیاست، خلق عنان سرنوشتش را به دست بگیرد.

متاسفانه تا به حال بایکوت بدون برنامه از طرف اپوزوسیون و تا حدودی انتخاب سطحی خلق باعث شده که تاکنون تنها جمهوری اسلامی از این موضوع منتفع شده و خلق در این زمینه دچار ضرر گردید است. چنین بایکوت‌های بدون برنامه باعث منفعل شدن خلق در زمینه‌ی سیاست گردیده و خلق  مجبور است که تمام امید خود را به کرم حاکمان ایران و یا به مداخله‌ی خارجی ببندد. در حالی که کودار برای خلق این پیام را دارد که نه منتظر کرم و الطاف حاکمان جمهوری اسلامی باشید و نه منتظر سودجویی از مداخلات خارجی گردید. بلکه این خلق است که می توانند اصلی‌ترین نیروی ایجاد تغییرات و اجبار حاکمیت به گذار دمکراتیک باشند.

عدم بایکوت انتخابات شوراهای شهر و روستا توسط کودار و پیشنهاد انتخاب افراد شایسته و دمکرات به معنای تایید انتخابات شورا توسط کودار نیست، کودار حق مشارکت یا عدم مشارکت در انتخابات شورا را به خلق داده و خلق خودشان در هر منطقه با توجه به کاندیداهای تایید صلاحیت شده و با در نظر گرفتن اینکه آیا کاندید شایسته‌ای در میان آنها وجود دارد یا نه، می توانند تصمیم به مشارکت یا عدم مشارکت در انتخابات شوراها را بگیرند.

کودار بارها در بیانیه‌های خود اعلان نموده است که انتخابات در ایران و سازوکار آن غیردمکراتیک است، اما بایکوت و عدم انتخاب کاندیداهای شایسته نیز باعث انتخاب کسانی خواهد شد که به غیر از منافع شخصی و خانوادگی خود به چیز دیگری فکر نمی کنند. البته خلق نه تنها باید کاندیداهای شایسته را در صورت وجود انتخاب نماید بلکه در نظارت و حساب‌خواهی نیز باید فعال باشد. نباید از یاد برد که دمکراسی واقعی زمانی ممکن خواهد بود که خلق نه تنها باید انتخاب کننده باشد بلکه باید نظارت و حساب‌خواهی نیز بنماید. یعنی دمکراسی با سازماندهی و مقاومت خلق امکان‌پذیر است.‌ اگر تا به حال به هر بهانه‌ای خلق از انتخاب، نظارت و حساب‌خواهی منع شده است به این معنی است که خلق از فعالیت، مقاومت، سازماندهی و مبارزات دمکراتیک منع شده است. بیگمان مقصر وضعیت حاد کنونی ایران علاوه بر حاکمیت، اپوزوسیون نیز است که ناخودآگاه همسویی با جمهوری اسلامی ایران مردم را به انفعال سیاسی و انزوا دعوت می کنند. اپوزوسیون ایرانی و کورد با وجود اینکه تمامی شعارشان دمکراسی برای ایران است اما آنها هیچ برنامه‌ای برای دمکراسی در ایران نداشته و چشم به راه دمکراسی اهدایی و آماده‌ی آمریکایی هستند. پس از حمله ی آمریکا به منطقه ما بهتر نتایج دمکراسی آمریکایی در عراق، افغانستان، سوریه و لیبی می توانیم مشاهده کنیم.

داعش دارد به پایان خود نزدیک شده و دوران پسا داعش مطمئنا برای ایران دوران سختی خواهد بود، صدای ناقوس جنگ بیش از هر زمان دیگری در ایران شنیده می شود. به نظر ما بایکوت فوری و بدون برنامه فقط می تواند باعث تقویت نیروهای جنگ طلب داخلی ایران و جبهه‌های جنگ طلب منطقه ای و فرامنطقه ای ضد ایران گردد. ممکن است این امر ایران را به سوی جنگی ویرانگرتر از جنگ سوریه ببرد. به این دلیل است که بیش از هر زمان دیگری نقشه ی راه ارائه شده از سوی جامعه ی دموکراتیک و آزاد شرق کوردستان-کودار می تواند برای خلق‌های ایران فرصت ساز باشد. 

عضویت در خبرنامه

ایمیل خود را وارد نمایید