بیانیه‌ی کمیته‌ی زندانیان کودار
زندان در طول تاریخ از اصلی‌ترین ابزار حاکمان برای تسلیمیت و از میان بردن مخالفان و خفه نمودن صدای متفاوت و دگراندیش بوده است. سیستم حکومتی ایران در طول تاریخ خود همانند سیستم‌های دولتی دیگر، بیشترین استفاده را در این راه از زندان نموده‌ است. مانی و گلسرخی نمونه‌ی تاریخی، زندان و مقاومت می‌باشند. 
زندان، شکنجه، اعدام، تجاوز، تحقیر در یک طرف و در مقابل آن‌ها مقاومت و ایستادگی واژگانی هستند که در طول حکومت جمهوری اسلامی ایران به وفور با آن روبه‌رو بوده‌ایم. 
در هیچ دوره‌ای از تاریخ ایران، ما شاهد هجمه و شدت در اعمال تحقیر، تجاوز و فشار بر زندانیان به اندازه‌ی دوران جمهوری اسلامی نبوده‌ایم. اما در برابر شدت شکنجه‌ای که جمهوری اسلامی بر زندانیان سیاسی روا داشته است، شاهد بیشترین مقاومت از جانب زندانیان نیز می‌باشیم. 
فرزادها و کاک‌فوادها، با وجود فشارها، زندان را میدان اصلی مبارزه و میز محاکمه‌ی حاکمان تبدیل نموده بودند. 
در حال حاضر در دومین دوران ریاست جمهوری روحانی که با شعارهایی مانند حقوق شهروندی و احترام به قانون توانست میلیون‌ها رأی در حمایت از خود جمع‌آوری نماید. پس‌از چهار دهه عمر جمهوری اسلامی، هنوز شاهد شدیدترین فشارها بر زندانیان سیاسی و عدم رعایت حقوق اولیه‌شان هستیم، اما در برابر این شدت فشار، شاهد مقاومتی بی‌نظیر می‌باشیم. 
آخرین نمونه‌ی مقاومت زندان، مربوط به زندانیان زندان رجایی‌شهر (کرج)است که جمعی از زندانیان سیاسی زندان رجایی شهر از هشت مردادماه امسال در اعتراض به ضرب و شتم و انتقال آن‌ها به سالنی دیگر دست به اعتصاب غذا زده‌اند. اعتصاب غذای این زندانیان وارد سی‌امین روز خود گردیده است و تعدادی از زندانیان بر اثر مریضی و اثرات اعتصاب غذا با وضعیت وخیمی روبه‌رو هستند. 
 
کمیته‌ی زندانیان کودار، ضمن حمایت از اعتصاب غذای این زندانیان و خواسته‌های بر‌حق آن‌ها، از حاکمیت می‌خواهیم که در کوتاه‌ترین زمان ممکن، خواسته‌های این زندانیان را بر‌‌آورده سازد. بی‌گمان با افزایش روزهای اعتصاب و در برابر هر رویداد ناخواسته‌ای حاکمیت را مسئول جان زندانیان می‌دانیم. 
 
کمیته‌ی زندانیان کودار
 

عضویت در خبرنامه

ایمیل خود را وارد نمایید