دراولین سالگرد شهادت شهید سیروان آریو لیلاخ(کیوان سرابی) و شهید آمد شاهو(کامل امیدوار) یاد و خاطره‌ی این دو رفیق را گرامی داشته و با آنان در به نتیجه رسانیدن سوگندمان تجدید میثاق می‌نماییم.

شهادت این دو رفیق در زمانی اتفاق افتاد که دولت ترکیه برای اضمحلال و به ورطه‌ی نابودی کشانیدن دستاوردهای ملی خلقمان در باکور و روژآوا از هیچ تلاشی فروگذار نکرده بود. حمله به شهرهای کوردستان از ئامه‌د گرفته تا شرناخ و سلوپی همچنین اشغال و تهاجمات پی‌در‌پی به فدراسیون شمال سوریه و خاک روژآوا جزیی از برنامه‌‌ی شکست‌خورده‌ی دولت ترکیه بود در راستای کوچ اجباری خلق کورد از سرزمین مادری خویش و ایجاد انفکاک میان آنان؛‌ نظیر آنچه که در کوبانی مراد بود. هرچند که این مهم با مقاومت کوبانی به شکست انجامید اما شهادت این دو رفیق پاسخی درخور بود به توطئه‌ای که سالهاست از سوی اشغال‌گران داخلی و خارجی پیگیری شده و تا به امروز نیز ادامه دارد. توطئه‌گرانی که می‌اندیشند که کوردستان نباید میهن تمامی کوردها باشد و نبود ارتباط میان آنان بستر اساسی استعمار و استثمارشان است. حضور این دو رفیق در شرناخ محصول خودآگاهی تاریخی و شناخت فرد کورد از رسالت راستین خویش است. شهادت این دو رفیق نشان از آن دارد که اکنون تمایزی مابین مریوانی و پیرانشهری بودن با دیاربکری و جزیری بودن ندارد و جسم تک‌تک فرزندان سرزمینمان در هر نقطه‌ای و با هر فاصله‌‌ای که باشند می‌تواند پلی باشد برای دست در دست نهادن زنان و مردان و دختران و پسران سرزمینمان.

قطعاً امروز و باتوجه آنچه در ماههای اخیر بر ملتمان گذشت، می‌توان به خوبی دریافت که شهادت‌طلبی‌ای از این دست که هدفی جز به‌هم‌رسانی و هم‌یابی کوردها در یک پیکره‌ی منجسم ندارد، بیش از پیش احساس می‌گردد. در اولین سالگرد شهادت این دو بزرگوار سوگند یاد می‌کنیم که جهت برساخت اتحاد ملی و درنوردیدن مرزها و محدودیت‌هایی که مانع از همبستگی ملت کورد می‌شوند، از هیچ کوششی دریغ نخواهیم کرد.

کمیته‌ی شهیدان جامعه‌ي دموکراتیک و آزاد شرق کوردستان‌ـ کودار

۱۱.۱۱.۲۰۱۷

عضویت در خبرنامه

ایمیل خود را وارد نمایید